Nak tolong Melayu lah ni...

Saya nak cetak nama cucu kat belakang jersy bola.
Member cadangkan kedai ni.
Saya hantar 2 helai semalam,
katanya hari ni boleh ambik.
Hari ni saya pergi nak ambik, tak sabar nak tengok hasil nya.
"Baju mana satu kak?"
Aik, baju seperti yg tercatat kat resip tu lah..
"Saya tak tau kat mana baju tu sebab semalam orang lain yg bekerja, saya cuti..."
Pulak dah...
"Akak datang petang ni lah"
Senang nya dia cakap, minyak kereta, masa dan nak redah jem tu bukan nya main2 dik oi.
Takper, cucu punya pasal, saya akur.
Petang tu sekali lagi saya ke kedai dia.
"Kak,baju ni kecik sangat, tak dapat buat lah..."
Apasal tak cakap masa saya hulurkan baju tu semalam?
Aduhhh...Rasa nak cekik mamat nih.
Malas nak bertekak, saya ambil jersy cucu saya tu dan blah dari kedai dia.
Sepatah maaf pun dia orang tak cakap.
Budak perempuan kat kaunter tu pulak siap pot pet2 entah apa2 lagi.
Kali terakhir saya pijak kedai tu.Sumpah!
Punah niat saya nak tolong sama Melayu..
Serik rasanya.
On the way back, singgah kedai printing lain.
Tauke Cina yg murah senyium tu cakap kalau baju lagi kecik pun boleh print.
No ploblem one...
Lega. Sejuk sikit hati...
"Ms, U nak angkat sikalang a?"
Haah.....Skalang pun boleh siap ka?
Heran pulak saya, cepat benar siap nya.
"Boleh ma...Kasi tunggu satu/dua jiam boleh ka? Kasi letak nombor bawah nama lagi manyak cantik maaa"
TQ TQ TQ....Suka hati tauke lah, asal baju tu siap.
So, what is your verdict?
Bukan tak bagi peluang tapi orang macam mamat tu dah buat duit saya macam tak laku.
Kan kalau orang gelar 'Bangsa Subsidi' tau pulak marah.
Betul, bukan semua macam tu tapi masih ada rupanya yg macam tu.
Cuba lah berubah sikit.

Semuanya di tangan Tuhan..

Semalam N3 marah marah.
Biasalah kan, emosional sekali sekala.
Hari ni tak marah marah lagi.
Bahaya marah2 ni, cepat tua nanti.
Sekarang ni kalau tak marah pun dah cukup tua dah.
Kalau duk marah2 lagi la bertambah purba wajah yang tak berapa muda ni.
Pagi pagi begini hati cool.
Alhamdullilahhh...Celik mata terus masuk office.
Dapur lah office tetap dan berpencen saya.
Buat tu buat ni..
Jadual padat.
Subuh jap lagi solat dan gets ready to go to my second work place.
Rutin harian.
Tak de masaalah langsung.
Smooth.
Balik nanti galas kerja rumah pulak.
Dah hafal jadual dah.
Kalau di fikirkan mcam mana lah yer,
Kalau lah satu hari saya di takdirkan tak sihat,
Sakit yg menghalang saya dari melakukan kerja2 harian saya,
Uzur yg panjang...
Siapa nak buat semua ni?
Atau akan bersawangkah segala kerja.
Mungkin berkulat lah rakyat jelata.
Termasuk saya, berkulat jugak.
Haishhh...Camna la nanti yer...

Payahnya bila tak ada sokongan.

Berasap kepala hotak.
Mamat mana punya kerja nih?
Dia ingat kereta saya ni daaaaaatok dia yg beli ke?
Dia ingat Bapak dia ke yg duk bayar instalment setiap bulan.
Wei, ni kereta saya tau.
Lima sen pun saya tak mintak duit awak tau.
Saya mintak duit hubby saya saja tau.
Hubby saya yg bayar instalment.tau
Hubby saya yg bayar road tax.tau
Tak tau?
Sekarang awak tau.
Habis tu,
Awak nape pandai pandai nak berkempen di kereta saya?
Ada awak mintak kebenaran dulu dari hubby saya?
Ada awak fikir kemungkinan2 yg bakal saya hadapi dengan tindakan awak tu?
Ei tambi, esuk kalau awak tak bukak balik sticker yg awak tampal kat kereta saya tu,
Kalau awak tak mintak maaf kerana menceroboh hak persendirian,
Kalau awak tampal lagi ......
Jaga awak, saya balik rumah ngadu kat hubby saya...
"Benda kecik macam tu pun awak nak gadoh, biarlah, bukan terjejas apa pun, sana sini orang tampal gitu.."
Alamakkkkkk, 
Dia ni pun satu lah, bukan nak sokong 
Dari berasap terus terbakar.
Nyala batu jemala patek ni tuanku!

Setiap kali nak pilihanraya saya dapat soalan cepumas.

Saya hanya pemerhati dalam diam.
Tapi hubby saya dari keluarga yang aktif berpolitik.
Tiba musim gini, soalan yg dia tak miss tanya kat saya ialah "Kalau saya masuk calon, awak undi saya tak?"
PRU ke berapa pun, ini lah jawapan skema dari saya.,
'Undi itu rahsia lah awak..."
Dah 30 tahun awak duk tanya soalan bermotifkan angan2 ni.
Tak bosan ke?
Awak tau tak,
Kalau awak masuk calon,
parti mana pun yg akan awak wakili,
saya tak akan undi awak tau!
Sebab nya?
Sebab nya saya ni hanya nak jadi isteri seorang kuli gomen, bukan politician.
Kalau saya nak jadi isteri menteri, dulu2 lagi saya kawin dgn menteri.
Itu pun kalau ada menteri yg nak kawin dgn saya laaa......
Kwang kwang kwang...!
Itu lah, sapa suruh tanya soalan cengitu?
Kan tak pasal2 dapat jawapan yg menghiris kalbu.
Tanya lah lagi kalau brani....
Dia berani
Esuk sah akan dia akan tanya lagi...
Huhuhuhuhuuu...Sungguh laaa., tak leh tgok org cenang lah awak nih.
By the way, saya tanya sikit boleh tak...
"Eh, parti mana yg nak calonkan awak nih, untuk PRU ke berapa? PRU20?..."
Eleh, buat2 tak dengar lah tu...

Tak kaya dan tak susah hati punnn...

Poket dah semakin kempis.
Maklumlah tengah bulan dah ni.
Keinginan untuk berbelanja bukan nya semakin surut, sekadar KIV dulu.
Benda wajib beli sentiasa ada selagi hidup.
Yang wajib di dahulukan,
yg sunat beli tu nanti nanti lah.
Agaknya orang yang banyak duit pernah ke fikir macam ni?
Nak fikir buat apa dah duit melimpah ruah tak kehabisan kan?
Nak-Beli, nak-beli, nak-beli...
Dan kalau sesenang itu dapat benda yg di kehendaki, adakah benda tu di hargai?
Dah senang dapat, tak hargai sangat pun tak apa, kalau rosak, boleh dapatkan yang baru.
Kita yang kena fikir beratus kali untuk beli sesuatu yg di luar kemampuan tu, kalau dapat beli,
rasa nak simpan dalam peti besi..sayang sangat sangat, nak jaga betul2..
Penghargaan tu tahap 120%.
Macam mana lah rasanya kalau banyak harta yer?
Agak2 senarai 'perlu beli' tak pernah ada sebab tak sempat masuk senarai, terdetik rasa nak, beli terus.
Agak2 pernah tak mereka kira duit yang ada dalam beg tangan seperti yg selalu saya buat?
Agak2 bahagia tak mereka tu?
Saya ni bila dapat duit/gaji pun, bahagi, tolak dan kadang2 saja bab campur
Duit sekadar mencukupi, syukur kerana tak pernah kebuluran.
Tapi saya bahagia jugak.
Bahagia cara orang tak kaya.
Hari tu saya dan kawan2 keluar makan.
Niat kami nak lunch kat hotel tapi kerana hujung bulan kami pergi restoren saja.
Makan bukan main laju, sedap menjilat jari. dan siap  gelak ketawa riuh kumpulan kami tu.
Saya rasa itu dah cukup bahagia buat saya.
Sama jugak la waktu keluarga saya pergi bercuti di tempat biasa2 saja.
Kami celebrate hari keluarga.
Ramai, meriah dan seronok sangat.
Terasa yg saya ada keluarga yg besar dan kawan2 yg ramai
Bukan tu bahagia nama nya?
Bahagia lah tu!